Bernhardt Edskes, Schnitger & Bach in Dordrecht 7 [SCHERP]

De discussie naar aanleiding van de bouw van ons kerkorgel in de Julianakerk in Dordrecht heb ik met belangstelling gevolgd. Helaas zijn we wat van onderwerp veranderd: van de Julianakerk zijn we in de McChurch beland? Reden voor mij om te reageren.

De orgelcommissie van Dordrecht had als uitgangspunt het vorige orgel (Van den Berg) te renoveren. Bij nader onderzoek bleken zoveel gebreken naar voren te komen dat nieuwbouw van hoofdwerk en rugwerk wenselijk was. Een deel van het pijpwerk (labialen door Van den Berg vervaardigd) zijn bij de bouw opnieuw gebruikt. Met zeer veel creativiteit heeft Bernhardt Edskes met die gegevens een prachtig orgel gebouwd. Wie Edskes kent weet van de perfectie tot in de details. Een klassiek orgel, zoals hij het zelf noemt, waarmee het uitstekend mogelijk is om de grote gemeente van Dordrecht (’s zondags zitten er rond de 1.000 mensen) te begeleiden. Over het ambacht, de kunst, de gedegenheid en de kwaliteit schrijf ik verder niet. Goede wijn, weet u?

Tijdens zijn langdurig verblijf in Dordrecht heeft Edskes de kerkdiensten in onze gemeente bijgewoond. Dat heeft in grote mate bijgedragen tot de uiteindelijke totaalklank die er nu is.

In de Julianakerk spelen vijf organisten met eigen muzikale visie en stijl. De ervaring leert inmiddels dat het orgel zeer geschikt is voor de begeleiding van de iso-ritmische samenzang van onze gemeente en ook om literatuur uit verschillende stijlperioden te laten horen. Een Edskes-orgel met een geheel eigen klank, net even anders dan in Klundert?

Ik nodig alle scribenten van de verschillende reacties op dit onderwerp uit om het orgel in de Julianakerk (nogmaals) te bezoeken. Wellicht is een gezamenlijke afspraak te realiseren.

Dick Sanderman schrijft nogal ongenuanceerd en generaliserend over de traditie van ‘déze kerk’. Ik begrijp dat niet goed. Ik denk, Sanderman kennende, dat hij zich in Dordrecht thuis zou kunnen voelen en dat niet alleen vanwege het Edskes-orgel. Als leer èn leven worden benadrukt is er ruimte voor persoonlijke geloofsbeleving. Gelukkig wel! Als er, door Gods genade, sprake mag zijn van een persoonlijke verhouding met Hem, dan brengt dat wel een ander gevoel teweeg dan de door Sanderman geschetste ‘belevingswereld’ met ‘wierook en mystiek’ en dan is de kerk geen McChurch.

Wellicht ligt dan juist regelmatig het Orgelbüchlein van Bach open op de (diverse!) orgels: O Mensch, bewein’ dein’ Sünde groß.

Dick van Luttikhuizen, organist Julianakerk Dordrecht

Klik hier om een reactie in te sturen voor de rubriek SCHERP