Op zondag 14 juni 2026 is de Franse organiste Marie-Andrée Morisset-Balier overleden. Dat werd op vrijdag 19 juni bekendgemaakt. Zij was gedurende vele jaren titulair organist van het beroemde Cavaillé-Coll-orgel van de abdijkerk Saint-Ouen in Rouen.
advertentie
Marie-Andrée Morisset-Balier werd op 5 september 1938 geboren in Fécamp, in Normandië. Ze studeerde aan het Conservatorium van Rouen bij onder andere Marcel Lanquetuit en Odile Pierre. Na organist te zijn geweest in Darnétal en vervolgens in Clermont-Ferrand, werd ze in 1977 benoemd tot titulair organist van het Cavaillé-Coll-orgel in de Saint-Ouen te Rouen.
Morisset-Balier was niet alleen vaste bespeler van het orgel dat Charles-Marie Widor ooit omschreef als een ‘Michelangelo onder de orgels’, ze trad ook op als – volgens sommigen enigszins strenge – hoedster van het monumentale orgel uit 1890. In 2015 werd zij opgevolgd door Jean-Baptiste Monnot.
Zij was gehuwd met de musicoloog, trompettist en schilder Michel Morisset. Met hem maakte zij talrijke opnamen van muziek voor orgel en trompet. Voor het duo werden bovendien diverse werken gecomponeerd, onder anderen door André Fleury en Georges Migot.
Morisset-Balier bracht in 2018 haar vijftigste opname uit. Haar discografie omvat naast werk voor orgel en trompet een groot aantal soloalbums. Veelal verschenen deze op het eigen label van de Abbatiale Saint-Ouen, maar ook op labels als Grand Orgue en Motette, waarop onder meer enkele Widor-symfonieën.
Marie-Andrée Morisset-Balier werd 87 jaar. De uitvaart vond vrijdag 19 juni plaats vanuit de Saint-Jean-Eudes in Rouen.
Het zal nu circa tien jaar geleden zijn dat wij op zondagmiddag een concert mochten bijwonen in Rouen, waarbij haar echtgenoot trompet speelde. Psalm 42 werd door beiden prachtig vertolkt. Wat ik mij ook nog herinner is dat haar echtgenoot zelf de stoeltjes klaarzette, en na afloop ook de bijdragen in ontvangst nam. Wij hebben destijds ook een CD gekocht.
De eerste keer dat ik Marie-Andrée ontmoette om op haar machtige orgel te spelen ontving ze me met een prachtige uitvoering van Viernes Finale uit de 6e Symphonie. Toen ik eenmaal boven achter de speeltafel zat, merkte ik hoe vriendelijk en gastvrij ze was, maar dat ze inderdaad ook de rol van hoedster vervulde. Zo zag ze er best strikt op toe dat ik mijn pedaalschoenen aantrok waarmee ik niet buiten had gelopen. Na het afgesproken uur spelen begeleidde ze me naar beneden. Ik mocht niet voor dat uur betalen, maar ze vroeg me wel of ik dan een of twee CD’s wilde kopen. Ze had op dat moment vijf verschillende CD’s met haar opnamen liggen. Uiteraard kocht ik van elke CD een exemplaar. Toen ze me de totaalprijs aangaf, zei ik dat ze een rekenfout maakte en dat het 15 euro meer moest zijn. Ze zei glimlachend “Non, c’est un prix entre amis.” La gentille petite grande dame des grands orgues, qu’elle repose en paix.
Tijdens het orgelconcours van 1970 in Brugge ontmoette ik haar, zij was toen organiste in de Notre-Dame du Port in Clairmont-Ferrand, er ontstond een fijn contact en uitwisselingen van concerten. Later woonde het echtpaar in Rouen in het huis van Odile Pierre. Ik herinner mij haar als een bijzonder aardige en bescheiden vrouw. Dat zij in vrede mag rusten.